De waarheid op een waagschaal

Van detail tot overview, mijn beeld van de wereld



zondag 8 september 2013

Van warmte en beroering; een ode aan mijn moeder

Ik denk. Mijn moeder praat. Mijn vader volgt de zinnen. Een drie-eenheid waar geen speld tussen te krijgen is. Mijn vader praat. Ik reageer. Mijn moeder schikt haar rol. Een warme lach, een bulderlach, gegrinnik en een traan. Hoe gek we haar ook maken, ze kan onze humor aan en laat ons begaan.

Mijn moeder is het einde. Het mag een keer gezegd. De tegenhanger van mijn verstand, de por in straffe tijden. Zo verschillend als we zijn, zitten we bijna altijd op één lijn. We delen de passie voor het goede leven, de kunst om in het klein gelukkig te zijn.

Dat is mijn moeder. De warmste vrouw die ik ken.


Uit hetzelfde hout gesneden; een ode aan mijn vader

Mijn vader is een fietser. Ik ben een wandelaar. Zo stonden onze werelden lange tijd erg ver van elkaar verdaan.

Mijn vader fietste naar Santiago de Compostella. Ik wandelde mijn eigen dromen achterna. Tot we in elkaars voetsporen traden, onze werelden kruisten, onze passies raakten elkaar. Ik snapte hem. Hij snapte mij. Want of je nu fietser bent, wandelaar of op een andere manier langs de wonderen van de wereld gaat... Eén ding staat vast; we bewegen ons voort en daar komen ons beider dromen vandaan.

En hoe ouder ik word, des te beter snap ik de waarde die de band tussen vader en dochter zo bijzonder maakt. Wij hebben weinig woorden nodig. Wij zijn er voor elkaar. Op afstand en ook zwijgend naast elkaar. Van een afstandje ben ik trots als ik hem voor me uit zie gaan. De fiets heb ik inmiddels omarmd. Bij hem staan wandelschoenen klaar. Samen uit hetzelfde hout gesneden.

Mijn motto, mijn passie, mijn pa.